Kiedy ciało mówi „dość” — jak nauczyć się je rozumieć

Nowe, a właściwie dobrze zapomniane stare, rozumienie własnej efektywności, które dziś — z pełnym naukowym uzasadnieniem — wykłada się na Harvardzie.

Wiemy o IQ (inteligencja) i  też o EQ (empatia), a Wendy Palmer, autorka programu „Ucieleśnione przywództwo”, wykładanego na Harvardzie, wprowadza nowy standard — BQ (Body Intelligence).

O co w tym chodzi?

O to, że optymalny stan, z którego działam, jest odczuwalny w ciele.

W głowie mogę być „wow”…

A w rzeczywistości — bateria na zerze, układ nerwowy przeciążony, zasobów brak.

I mogę z siebie wyciskać kreatywność, a wycisnę tylko zgagę, migrenę, zaburzenia snu i wypalenie…

Jak zrozumieć swoje ograniczenia w ciele?

Usłyszeć sygnały: mięśniowe, emocjonalne, głębokie i powierzchowne odczucia, rozpoznać je spośród innych, właściwie zinterpretować i wyciągnąć uczciwy wniosek.

Po co? Żeby dopasować wysiłek do swoich możliwości.

Żeby wysiłek nie zamieniał się w chroniczną przemoc wobec siebie.

Bo jeśli Twój układ nerwowy jest wyczerpany i „rozładowany”, to:

— po pierwsze, cierpi myślenie: kręci się w kółko po tych samych schematach — „muszę”, „powinnam”, „trzeba”

— po drugie, działasz na kredyt organizmu, a oddasz go psychosomatyką — od przeziębienia i migreny aż po choroby autoimmunologiczne

Dlatego tak ważne jest poznanie siebie!

Zarówno w stanie mocy, jak i w stanie wyczerpania. 

Bo jeśli znasz i lubisz siebie silną, mądrą i piękną, a tej drugiej strony nie — to jak zauważysz, że bateria się rozładowała i system potrzebuje wsparcia?

Tu kryje się największy błąd ludzi aktywnych i produktywnych —

nie zauważać swojego wypalenia, aż się w nim zatracą i zapomną, jak to jest być pełnym energii.

Psychosomatyka jest podstępna. Bo kiedy wejdziesz w stres i nie wyjdziesz z niego przez kilka miesięcy, to już nawet nie pamiętasz, jak to jest być „poza stresem”.

System przestawia się na tryb mobilizacji i czujności jako normę,

a zaciśnięta szczęka i napięty brzuch stają się codziennym stanem. I jeszcze wysyła sygnał do psychiki: skoro się martwię, to znaczy, że zagrożenie jest blisko — nie można się rozluźnić.

I właśnie tutaj warto przypomnieć o jodze.

Jako o spontanicznym, powolnym i twórczym ruchu,

którego celem nie jest „kolejna pozycja” do osiągnięcia,

lecz świadomość swojego ciała.

Badam ciało w ruchu.

Badam oddech.

Badam swój umysł — w działaniu i w bezruchu.

W smutku i radości.

W stresie i przyjemności.

W nudzie, złości, niepewności, akceptacji, zachwycie, wrażliwości…

I zbierając to doświadczenie, zaczynam rozumieć swoje granice — tu i teraz.

Joga to rozwój czucia ciała.

A czucie ciała to nie tylko fizyczność — to psychika.

Mój wewnętrzny świat i jego kontakt z rzeczywistością odbijają się w ciele. Im wyraźniej to czuję, tym lepiej rozumiem, co jest dla mnie ważne.

Zaczynam widzieć:

czy działam w trybie przetrwania, czy w twórczym przepływie?

czy czuję zmęczenie i irytację, czy lekkość i przestrzeń?

czy moja psychika się kurczy… czy rozszerza?

I jeszcze jedno — nie myl jogi z fitnessem, pływaniem, bieganiem, siłownią…

Jeśli praktykujesz asany, oddech i medytację z intencją poznania siebie — rozwijasz świadomość i uczysz się regulacji.

Jeśli tylko ćwiczysz ciało „dla efektu” —

utrwalasz mechaniczne podejście do siebie.

Dbaj o swoją joginkę 

Dbaj o swojego jogina